En toen lag er sneeuw

Vanmorgen toen ik wakker werd, kon ik het al horen aan het geluid buiten op straat. Als het gesneeuwd heeft dan klinken de straatgeluiden veel gedempter. En ja hoor, de wereld was wit. Catharina en ik hadden al afgesproken dat we bij sneeuw naar de Peel zouden gaan, want tegenwoordig is dit meer uitzondering dan regelmaat met de huidige winters. Eerst zijn we even gaan kijken bij ons bomenplekje in de Neerkant. Dit mooie plekje is afgelopen week ernstig aangetast door de Peelbrand. Bizar om te zien hoe in het sneeuwlandschap zo her en der nog brandhaardjes lagen te smeulen. Het doet pijn om de natuur zo terug te zien. Je vraagt je natuurlijk af hoe dit zal gaan herstellen. Welke bomen overleven dit en welke niet? Het zwart-witte beeld werd vergezeld door een enorme stank. Te erg om lang te blijven. We zullen dit plekje de komende tijd aandachtig gaan volgen om te zien hoe de lente het mooie plekje hopelijk overeind gaat helpen.

Uiteindelijk hebben we onze ezels weer uitgeklapt op het plekske van Thijs. Maar we waren daar niet alleen. Een heleboel schaatsers maakten van deze laatste winterse gelegenheid gebruik om een tochtje te maken. Wij hebben heerlijk staan schilderen op het ijs. Geen wind, een matig zonnetje en geen haast omdat er geen opkomst of ondergang was. 

IMG_2069IMG_5448IMG_5445IMG_5478IMG_5428IMG_5429

Geef een reactie